அறம் காத்த முன்னோர்

 அறம் காத்த முன்னோர்:

தன் சக்திக்கும் சிந்தனைக்கும் அப்பாற்பட்ட, தன்னால் அடக்கி ஆள முடியாத (அ) தனக்கு அச்சத்தை ஏற்படுத்திய இயற்கையை வழிபட்டதில் தொடங்கி படிப்படியாக இனக்குழு சமுதாயமாக வளர்ச்சியடைந்த காலத்தில் தான் சார்ந்த சமூகத்தின் நலனுக்காக போரிட்டு மாண்ட வீரனுக்கும் , தங்கள் இனக்குழு தலைவனுக்கும் குத்துக்கல், கற்த்திட்டை நடுகல் போன்ற நினைவுச்சின்னங்களை எடுத்து வழிபட்டதை சங்க பாடல்களின் மூலம் அறியலாம்... 

 

சங்கப்பாடல்களில் ஈமச்சின்னங்கள் மற்றும் நடுகற்களின் வழிபாட்டு முறைகளை பல விதத்தில் விவரிக்கிறது, அத்தகைய வழிபாட்டு

 முறைகளில் ஒன்றான உயிர்பலி கொடுப்பது பண்பாட்டு நீட்சியாக தமிழரின் வழிபாட்டு மரபில் இன்று வரை தொடர்கிறது. 

உயிர்பலி கொடுப்பதின் மூலம் அவ்வினத்தின் வளமையும் இன விருத்தியும் மேம்படும் என நம்பப்பட்டது. 

நடுகல் நட்டபின் அதற்கு உயிர்பலி கொடுத்து கள் வைத்து படைப்பர். பலியிடப்படும் விலங்கின் இரத்தம் நான்கு புறமும் இறைப்பதன் மூலம் அவ்வுயிரினம் மேலும் பெருகும், ஆட்டு ரத்தத்தினை இறைத்தால் ஆட்டு வளம் பெருகும் என நம்பினர். "கொழுப்பாவறிந்து குருதிப்பலி கொடுத்தால்" (அகம்-309) மாட்டு மந்தை பெருகும் எனவும் நம்பினர். முனைவர் திரு. பூங்குன்றன் ஐயா அவர்கள் இவற்றை வேத யாகங்களுடன் தொடர்பு படுத்தி கூறுவார். 

ஆநிரை கவர்ந்து வரச்சென்ற மழவர்கள் வெற்றியின் களிப்பில் தங்களுடைய தெய்வமான கொற்றவைக்கு கொழுத்த ஆவினை பலியிட்டு படைத்த உணவினை உண்டு மகிழ்ந்தனர் என்பதை பின்வரும் அகநானூற்று பாடல் மூலம் அறியலாம். 

"வயவாள் எறிந்து வில்லின் நீக்கிப்

பயிர் தழீஇ கடுங்கண் மழவர்

அம்புசேண் படுத்த வண்புலத்து உய்த்தென

தெய்வம் சேர்ந்த பராரை வேம்பின் 

கொழுப்புஆ எறிந்து குறுகிய தூஉய்

புலவுப் புழுக்குஉண்டு வான்கண் அகலறை" (அகம்-309) 

 நடுகல்லை வழிபடும் போது கள்ளோடு, செம்மறி ஆட்டை பலிகொடுத்ததை மற்றோர் அகநானூற்று பாடல் குறிப்பிடுகிறது. 

"நடுகற் பீலி சூட்டி துடிப்பெடுத்துத்

தோப்பிக் கள்ளொடு துரூப்பலி கொடுக்கும்." (அகம்-35) 

 

நடுகல்லுக்கு நீராட்டி நெய் விளக்கேற்றி உயிர் பலியிட்டு வழிபட்டதை கீழுள்ள புறநானூற்றுப் பாடல் கூறுகிறது.. 

"இல்லடு கள்ளின் சில்குடிச் சீறூர்ப் புடைநடு கல்லின் நாட்பலி யூட்டி

நன்னீ ராட்டி நெய்ந்நறைக் கொளீஇய 

மங்குதல் மாப்புகை மறுகுடன் கமழும்." (புறம்-329) 

இப்பாடலில் குறிப்பிட்டுள்ளதை போலவே திருப்பத்தூர் மாவட்டம் கேதாண்டப்பட்டி அருகே உள்ள ஒரு நடு(நினைவு) கல்லுக்கு அப்பகுதி மக்கள் நீராட்டி, மஞ்சள் பூசி, விளக்கேற்றி, உயிர் பலியிட்டு வழிபட்டதை அருகிலிருந்து காணும் பெரும்பேறு பெற்றேன். மிக நீண்ட நேர காத்திருப்புக்கு பிறகு அவர்கள் அனுமதி மற்றும் உதவியுடனே அந்த நடுகல் கல்வெட்டையும் படியெடுத்து வந்தேன். 

பராந்தக சோழன் காலத்தில் அவ்வூரில் ஏரி வெட்டியதை பற்றி குறிப்பிடுகிறது. 

 கல்வெட்டு தகவல்:

ஸ்வஸ்திஸ்ரீ 

மதிரை கொண்ட கோப்ப

ர கேசரி வம்மகு யாண்டு இருபத்தொன்றா

வது வட்டைத்தலையொக்கல(?)

நிலாகிய பெரும்பாக்கன்னிலக்கண் செட்டி

கட்டுவித்த ஏரி (or ரேரி) தம்மம்..

உள்ளூர மக்களால் கொட்டப்பன் என அழைக்கப்படும் இவர் அம்மக்களின் நம்பிக்கையில் ஏரி பாசன கால்வாய் வெட்டும் தகராறில் இறந்துபோனவர். அங்கிருந்த 50வயது மூத்தவரின் பாட்டன் காலத்திய செவிவழிச் செய்தி இது. ஏரி வெட்டினார் என்பதற்கும் ஏரி பாசன தகராறில் இறந்தார் என்பதற்கும் 1000ஆண்டு கால இடைவெளியில் பெரிய வித்தியாசம் ஒன்றுமில்லை. வரலாறு கதை வழியாகவே அடுத்த தலைமுறையினருக்கு கடத்தப்படுகிறது என்பதற்கு இதைவிட பெரிய சாண்றாதரங்கள் தேவையில்லை.... 

வீரதீர செயல்கள் புரிந்து போரில் இறந்தவர்களுக்கு மட்டுமன்றி ஊர் நன்மையின் பொருட்டு உழைத்தவர்களின் நினைவாகவும் நடுகற்கள் எடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. அவ்வகையில் 1000 ஆண்டுகளை கடந்து இன்றும் அப்பகுதியின் மிகப்பெரிய நீராதாரமாக விளங்கும் ஏரியை வெட்டுவித்தவருக்கு எடுத்த நினைவுக் கல்லும் போற்றுதலுக்குறியதே... 

எழுத்து: சிற்றிங்கூர் ராஜா 

நன்றி : ஸ்ரீநிவாஸ்.

பெண்மானம் காத்த நடுகல்

 பெண்மானம் காத்த நடுகல்:

கூத்தராற்றுப்படையில், வேள் நன்னனிடம் பரிசுபெற்ற ஒருகூத்தன், மற்றொரு கூத்தனுக்கு வழிகூறுகையில், வழியெங்கும் மாமரந்தோறும் நடுகல் இருக்கும், அதனை அடையாளம் கண்டு வா என கூறுவதாய் விளிக்கிறது. அப்பகுதிதான் இன்றைய செங்கம், சங்ககாலத்திலேயே இங்கு நடுகல் நிரம்பியிருந்ததை இதன் வழியாய் அறியலாம்.

திருவண்ணாமலை மாவட்டம் செங்கம் பகுதியில் உள்ள ஏரிக்கரையில் உள்ளது ராஜராஜசோழன் காலத்திய நடுகல். ஏரிக்கரையில் நட்டுவைத்த நடுகல், காலப்போக்கில் மண்அரிப்பின் காரணமாய் எடைதாங்காமல் கீழே விழுந்தது. தற்பொழுது அப்பகுதி வரலாற்று ஆர்வலர்கள் முயற்சிச்சால் மீண்டும் நிமிர்த்தி வைக்கப்பட்டு, இறந்த அவ்வீரனுக்கு மீண்டும் மரியாதை செய்யப்பட்டது.

நடுகல் அமைப்பு:

வீரனின் உருவம் இடதுபுறம் பார்த்தவாறு கையில் வாள், கேடயத்துடன் காட்டப்பட்டுள்ளார். வீரனின் தலைக்குமேல் இருசிறிய உருவங்கள் காட்டப்பட்டுள்ளது! இறந்த வீரன் மேலுலகம் செல்வதுபோல் இது காட்டப்பட்டுள்ளது, இறந்தவன் வீரன்எனில் அவன் மேலுலகம் செல்வான் என்பது பழமையான நம்பிக்கை.வீரனின் காலுக்கருகே குத்துவிளக்கும், கெண்டியும் வைக்கப்பட்டுள்ளது. இறந்தவர்க்கு நீர் மற்றும் வைத்து விளக்கேற்றி வைக்கும் வழிபாடு இன்றும் தொடர்வதை நாம் இதனோடு ஒப்பீடு செய்யலாம். நடுகல்லின் கீழ்ப்பகுதி நன்றாய் செதுக்கப்பட்டு பூமிப்பகுதியில் நடும் வண்ணம் செதுக்கப்பட்டுள்ளது.

நடுகல் விழா:

இப்பகுதி மக்கள் வேடியப்பனாய் வழிபடும் நடுகல்லிற்கு ஆடிப்பெருக்கன்று விழா எடுப்பதை வழக்கமாய் வைத்துள்ளனர். இப்பகுதி நடுகல் பூசாரிக்கு "உளர் பூசாரி" எனப்பெயர். சுருட்டு, மது, கத்தி போன்றவற்றை வேடியப்பனுக்கு படைப்பர். உடுக்கை அடித்து உளர்பூசாரி கீழ்க்கண்டவாறு பாடுவார்,

"காட்டை வளைச்சு வில்லாப் பூட்டி

கானாய் கோபவிடும் செந்தலை வேடுவா

கோ கோ குமரா கொலுவுக்கு அலங்காரா

நீதிவாகனா! நித்திய அவதாரா!

நாராயணா! நரசிம்ம அவதாரா!

அரிக்கும் சிவனுக்கும் உற்பத்தியாய் பிறந்த

அரிமால் புத்திரா! ஐயனாரப்பா!

வேட்டுவலைவா! வேடியப்பா 

என பாட்டுப்பாடி வணங்குர், அச்சமயம் மண்ணால் செய்த சிலையை வைத்து வணங்குவர், நேர்த்திக்கடனுக்காய் ஆடு, மாடுகளை வழங்குவர். அந்த ஆநிரைகளை பட்டியில் அடைக்காமல் சுதந்திரமாய் விட்டுவிடுவர்.

கல்வெட்டு சிறப்புகள்:

ராஜராஜனின் 14ம் ஆட்சியாண்டில் வெட்டப்பட்ட இந்நடுகல், "சாலைய் கலமறுத்து அங்குள்ள மலைஆளர் தலையறுத்து" எனும் ஒரு வாக்கியம் அவரது மெய்கீர்த்தியில் இல்லாத தகவலை கூறுகிறது. எனவே இறந்துபோன இவ்வூரன் ராஜராஜனின் கன்னிப்போரான, காந்தளூர்சாலைபோரில் கலந்து கொண்டு "அங்குள்ள மலையாளர்" தலைகொய்த வீரர்களில் இவனும் இருந்திருக்கக்கூடும் என ஒரு கருத்தும் உள்ளது. ஆகவே உரிமையுடன் இவ்வூரார் மட்டும் ராஜராஜனின் மெய்கீர்த்தியில் இந்த "மலைஆளர் தலைஅறுத்து" எனும் வார்த்தையை சேர்த்திருக்கக்கூடும், இதேபோல் குமரிமாவட்ட மணவாளகுறிச்சி பகுதி ராஜராஜனின் மெய்கீர்த்தியில் "கோவில் பள்ளியகம் கொணர்ந்து" எனும் ஒரு வார்த்தை புதிதாக அங்குமட்டுமே கிடைப்பது, இந்த வாதத்திற்கு வலுசேர்க்கிறது. மேலும் இந்நடுகல்லில், 

"கவரை மாயிலெட்டி கம்பன் பெண்டுகள் கூரைகொள்ள எறிஞ்சி பட்டான்" 

மாயிலெட்டி என்பதற்கு அந்தப்புர பெண்களிற்கு வழங்கப்படும் உயரிய சொல் என அகராதிகள் கூறுகிறது. இந்நடுகல்லில் கவரை என்பதற்கு முன்னுள்ள சொற்கள் சிதைந்துள்ளதால் சரியாய் விளக்கம் கொள்ள இயலவில்லை, 

கூரைகொள்ள என்பதிலிருந்து, அந்தப்புர பெண்களின் வீடுகளிலுள்ள கூரைபிரித்து எவரோ தவறாய் நடக்க முயற்சிக்க அந்த கலகத்தில் இவ்வீரன் இறந்துள்ளான் என ஒருவாறு யூகிக்க முடிகிறது.

சிலப்பதிகாரம் கூறும் வீரன்

 சிலப்பதிகாரம் கூறும் வீரன்:

இஸ்லாமிய ஜிகாதிகள்,  ஜப்பானிய ஹிரகரகள், விடுதலைப்புலிகளின் தற்கொலைப்படை இவற்களுக்கெல்லாம் முன்னோடி அக்காலத்தைய நவகண்ட, அரிகண்ட வீரர்கள்.

அடிப்படையில் இவர்கள் அனைவரும் ஒரே உளவியல் எண்ணங்களை கொண்டவர்களே! இப்பலியிடுதலை தொல்காப்பியம் 'அவிபலி' என்கிறது. சிந்துசமவெளியில் கிடைத்த முத்திரைகளில் கூட நரபலி குறித்த செய்திகள் கிடைக்கிறது

"வெற்றி வேந்தன் கொற்றம் கொள்கென

நற்பலி பீடிகை நலங்கொள வைத்தாங்கு

உயிர்ப்பலி உண்ணும் உருமுக்குரல் முழக்கத்து

மயிர்க்கண் முரசொடு வான்பலியூட்டி"

( இந்திர விழவூரெடுத்த காதை -சிலப்பதிகாரம் )

"அடிக்கழுத்துடன் சிரத்தை அரிவராலோ

அரிந்த சிரம் அணங்கின் கை கொடுப்பராலோ

கொடுத்த சிரம் கொற்றவையைப் பரவுமாலோ.."

(கலிங்கத்துப்பரணி)

மேற்கண்ட இருபாடல்களும் வீரன் தன்தலையை அரிந்து கொற்வையின் முன் உள்ள பீடத்தில் வைப்பான் என்கிறது.  எவ்வளவு மனஉறுதி பெற்றவனாய் இருப்பினும் வெட்டுண்ட தன்தலையை பீடத்தில் வைப்பது சாத்தியமா? இல்லையா?  என தெரியவில்லை. ஆனால் ஹம்பியில் உள்ள இந்த சிற்பத்தில் தன் இடக்கையில் தன்தலையை ஏந்தி நிற்கும் வீரன் சிலப்பதிகாரம், கலிங்கத்துப்பரணி காட்டும் வீரனை நினைவுறுத்துகிறான்.

தூங்குதலை நடுகல்

 தூங்குதலை நடுகல்:

கர்நாடகாவிலுள்ள தூங்குதலை வகை நடுகல், நம் ஊரில் கிடைத்த இவ்வகை நடுகற்கள் யாவும். தன்னைதானே பலியிட்டுக்கொள்ளும் சுயபலிகற்களாகவே கிடைத்துள்ளது. ஆனால் கர்நாடகா மற்றும் அதன் எல்லைபகுதியான, நுளம்பர், கங்கர்கள் ஆண்ட தமிழகத்தின் சில எல்லைப்பகுதிளில், தூங்குதலை பலிஏற்கும் நாயகனை, மற்றொரு ஆள் வெட்டுவது போல் அமைந்துள்ளது குறிப்பிடத்தக்கது. 

கீழ்க்கண்ட சிற்பம் மூன்று அடுக்குகளால் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. கீழடுக்கில் வீரன் போர்க்களத்தில் கலந்து கொள்வது போல் உள்ளது. அவ்வீரன் போரில் கலந்துகொள்ளும் வீரனாக அல்லது, அவனது படையணி கீழே காட்டப்பட்டுள்ளது!  போரில் தம் அணி வெற்றிபெற, இரண்டாவது அடுக்கில் தம் தலையை கொடுக்க தயாராய் காட்டப்பட்டுள்ளான். அவனது தலை ஒரு மூங்கிலில் கட்டப்பட்டு, பத்மாசனத்தில் அமர்ந்துள்ளின். மற்றொரு வீரன் கொடுவாளில் வெட்ட கையை ஓங்கி வருகிறான். மேலடுக்கில் சிவலோகபதவி அடைந்துள்ளவாறு காட்டப்பட்டுள்ளான். லிங்கத்தின்மேல் சந்திரனும், சூரியனும் காட்டப்பட்டு, இவ்வீரனது இந்த உயிர்க்கொடை சந்திர, சூரியன் இருக்கும்வரை நிலைக்க இக்கல் நடப்பட்டதாய் காட்டப்பட்டுள்ளது!

குடியரசு சுவாமி

 குடியரசு சுவாமி:

கரூர் மாவட்டம் பசுபதிபாளையம், அமராவதி ஆற்றங்கரை இறக்கத்தில் குடியரசு சுவாமி என்பவர் வணங்கப்பட்டு வருகிறார். தனியே ஒரு மாடம் சுற்றுச்சுவர் அமைத்து எளிய கட்டடம் கட்டப்பட்டுள்ளது.அவரின் எதிரே வேல், சூலம் போன்றவை உன்றிவைக்கப்பட்டுள்ளது,  மக்கள் இந்த சூலத்தில் நேர்த்திக்கடன் வேண்டி உயிரோடு கோழியையும், முட்டை, எலுமிச்சைபழம் போன்றவற்றை குத்திவிட்டு செல்கின்றனர். பலியினங்களின் இரத்தம் தரையெங்கும் காணப்படுகிறது! வயதான பூசாரி ஒருவர் மாடத்தின் படிக்கட்டுகளில் அமர்ந்து, குடியரசு சுவாமிகளிடம் மக்களின் குறைகளை நேரடியாய் நண்பனிடம் பேசுவதுபோல் பரிட்சையமாய் பேசுகிறார்.

இவர்களின் நம்பிக்கையை கொஞ்சம் விலக்கிவிட்டு பார்த்தால், இறந்துபோன வீரர் ஒருவருக்கு எழுப்பப்பட்ட நடுகல் என்பது பார்த்தால் தெளிவாய் தெரிகிறது. 

இவர்களின் இத்தகைய நம்பிக்கையாலேதான் இன்றும் இச்சிலைகள் போற்றி பாதுகாக்கப்படுகிறது. சில இடங்களில் நடுகற்கள் இறையுருவமாய் மாற்றி வணங்கப்படுகிறது!  புலிகுத்தி வீரனை ராமனாகவும், புலியை சிறிது மாற்றி அனுமார் ராமரை கட்டியணைப்பது போலவும் வணங்கப்படுகிறது. அதுவும் வில்லினை கையில் ஏந்திய வீரன் எனில், அவருக்கு நாமமிட்டு பெருமாளாக்கி வழிபாடு நடக்கிறது.

இங்கு நாம் காணும் "குடியரசு சாமிகள்" இத்தகைய பெரிய மாற்றம் காணாமல் சாமியாக்கி விட்டனர் இறந்த அவ்வீரனை. இந்நடுகல்லில் கல்வெட்டு ஏதும் இல்லை, இருப்பினும் தோற்றத்தை வைத்து இவரை 11-12 ம் நூற்றாண்டு கால வீரனாய் கருதமுடிகிறது! நான்கு அடி உயரத்தில் இச்சிற்பம் உள்ளது. கல் ஒழுங்கற்ற முறையில் உள்ளது. பெரும்பாலும் நடுகல் ஒழுங்கான வடிவில் அமைப்பதில்லை, மூலையில் சிறிது உடைத்தவாறே வடிக்கப்படுகிறது. இறந்தவருக்கு எழுப்பப்படுவதாலேயே இவ்வாறு ஏற்படுத்துகின்றனர் என கருதலாம். இடதுகையில் வில்லையும், வலதுகையில் வாளையும், இடையில் குறுவாளையும் காட்டியுள்ளனர். இவ்வீரர் பல ஆயுதங்களை கையாள தெரிந்தவர் எனகாட்ட இவ்வாறு காட்டியுள்ளனர். முன்னோக்கி செல்லும் வலதுகாலில் அம்பு தைக்கப்பட்டுள்ளது. இப்பகுதியில் நடந்த உள்ளூர் பூசலில் பெரிதாக ஏதோ சாதித்துவிட்டு இவர் இறந்துள்ளார்!முன்னோக்கி சென்ற அவரை பின்னிருந்து அம்பெய்து கொன்றிருப்பதை சிற்பி அழகுற காட்சிப்படுத்தியுள்ளார். 

இறையுருவமாய் இருந்திருந்தால், முத்திரை, ஜடாபாரம், அணிகலன்கள், முப்புரிநூல், ஆசனம் போன்ற ஆகமங்களால் காட்டப்பட்டிருக்கும். இறந்தது வெறும் வீரன் ஆதலால் தமக்கு தெரிந்த முறையில் வீரனை பிரம்மாண்டமாய்காட்சிபடுத்தியுள்ளார் பெயர்தெரியாத அந்த சிற்பி.

வஞ்சிவேள் நடுகல்

 வஞ்சிவேள் நடுகல்:

சங்ககாலத்தின் தொடக்கத்திலிருந்தே கருவூர்-வஞ்சி சிறப்புவாய்ந்த ஊராய் இருந்துள்ளது. இந்நகரை கைப்பற்ற சோழன் பலமுறை முற்றுகையிட்டு வென்றுள்ளதை இலக்கியங்கள் கூறுகிறது. கருவூர் என்றும் வஞ்சி என்றும் இவ்வூர் அழைக்கப்பட்டதற்கு நிறைய சான்றுள்ளது. கருவூரும்-வஞ்சியும் ஒன்றே என்பதனை சிலப்பதிகாரம், பத்துப்பாட்டு போன்ற சங்கஇலக்கிய பாடல்கள் வாயிவாய் அறியலாம்.

"தன்பொருநை புனல்பாயும்

விண் பொரு புகழ் விறல்வஞ்சி"

இன்று அமராவதி என அழைக்கப்படும் தன்பொருநை ஆற்றங்கரையிலுள்ள வஞ்சியை தலைநகராய் கொண்டு "பெருங்கடுங்கோ" எனும் சேரன் ஆண்டதை புறநானூற்று பாடல் ஒன்று கூறுகிறது. கல்வெட்டுரீதியாய் கரூர் மாவட்டம் புகழூரில் உள்ள வேலாயுதம்பாளையம் ஆறுநாட்டார்மலையில் உள்ள கி.பி.இரண்டாம் நூற்றாண்டை சேர்ந்த தமிழி கல்வெட்டு "கருஊர்" என பயின்று வருகிறது. "வஞ்சி" என்னும் பெயருக்கு சான்றாய் கி.பி.8 ம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தகீழ்க்கண்ட இரு நடுகற்களில் ஒன்றில் "வஞ்சிவேள்" என சான்றளிக்கிறது.இரு நடுகற்களும் ஒரே அமைப்பில் உள்ளது. ஒரு நடுகல்கல்வெட்டு "கருவூர்" என்றும் மற்றொரு நடுகல் கரூரின் மற்றொருபெயராய் "வஞ்சி" எனும் பெயர் 8 ம் நூற்றாண்டு வரையிலும் இருந்ததற்கு சான்றாய் அமைகிறது,

வஞ்சிவேள்:

சங்ககாலத்திற்கு பின் வலுகுன்றிய மூவேந்தர்களில் இப்பகுதியை ஆண்ட சேரர்கள், குடிபெயர்ந்து மேற்குகடற்கரை பகுதியான கொடுங்கோளூர் பகுதியில் தம் ஆட்சியை அமைத்துக்கொண்டனர். அதன்பின்னர் புகழ்ச்சோழர் கருவூரை மையமாய் கொண்டு ஆண்டதை பெரியபுராணம் கூறுகிறது. அதன்பின் பாண்டியக்கோவை எனும் பழமையான நூல் வாயிலாய் அரிகேசி பாண்டியன் அதியமான் ஒருவனை புகழியூரில் வென்றதாய் அறிய முடிகிறது. இந்நிகழ்விற்கு பின் இப்பகுதியில் வேளிர் ஒருவரின் ஆட்சி நடைபெற்றதும், அக்காலம் வரையிலும் "வஞ்சி" எனும் தொன்மப்பெயர் வழங்கிவந்தமைக்கும் கரூரில் கிடைத்த இரு நடுகற்கள் சான்றளிக்கிறது.

 மக்கள் இவ்விரு நடுகற்களையும் "கொங்கு வேட்டயர்" என்ற பெயரில் வணங்கி வருகின்றனர்.

முதல் நடுகல்:

கரூர் பேருந்து நிலையத்திலிருந்து ஒரு கி.மீ தள்ளி "மாவடியான் ராமசாமி" எனும் கோவிலின் வளாகத்தில் மேடையமைத்து வணங்கப்படும் நிலையில் உள்ளார், மக்கள் இவரை "கொங்கு வேட்டயர்" என்ற பெயரில் வணங்கி வருகின்றனர்.

கல்வெட்டு வாசகம்:

"(ர)விகோ கலிய மகந் கருவூரிடை ஆதந்நிரை கொளவெறிந்து பட்டான்"

இக்கல்வெட்டு ஆநிரை கவரும் "வெட்சிப்போரில்" இறந்த கோகலியன் என்பவரின் மகனுக்கு ஏற்படுத்தப்பட்ட நடுகல்லாகும். இப்போர் கருவூர்பகுதியில் நடந்ததாய் கல்வெட்டு கூறுகிறது. இந்நடுகல்லில் பெரிய உருவில் காட்டப்பட்டுள்ளவனே இந்நடுகல்லின் நாயகன் இவர் கீழே ஒருவனின் காலை வெட்டி அவனை மிதித்தவாறும், தலைமேல் வாளினை ஓங்கிபிடித்து வெட்டவரும் நிலையினில் காட்டப்பட்டுள்ளார். மற்றொரு வீரன் இவ்வீரனின் வயிற்றில் வாளை இறக்கியவாரு காட்டியுள்ளனர். கடுமையான பூசல் இங்கு நிகழ்ந்திருக்கக்கூடும்.

இரண்டாம் நடுகல்:

மேற்கண்ட முதல் கல்வெட்டின் அமைப்பிலேயே இக்கல்வெட்டும் அமைந்துள்ளது. ஒரு சிறு மாற்றமாய் இரண்டு வீரர்கள், இந்நடுகல்லின் கதாநாயகனை கண்டு அபயமுறும் நிலையில் காட்டியுள்ளனர். இக்கல்வெட்டும் கரூர் பேருந்துநிலையம் அருகே வ.உ.சி நகர் அருகே அமராவதி ஆற்றங்கரையில் அமைந்துள்ளது. 

கல்வெட்டு வாசகம்:

"ஸ்ரீ வஞ்சி வேளடியான் நாகன் மகன்" 

என்றுள்ளது. இதற்கடுத்த வரிகள் மிகவும் சிதைந்துள்ளது. இக்கல்வெட்டு வாயிலாக கரூர் பகுதியில் வஞ்சிவேள் என்று ஒருவர் ஆண்டதையும், அவரின் அடியானின் மகன் நாகன் என்பவர் பூசலில் இறந்ததையும் அறிய முடிகிறது. 

இதன்பின்னர் 12 ம் நூற்றாண்டு நெடூர் பெருமாள் கோவிலில் "ஸ்ரீ வஞ்சி வைஷ்ணவரோம்" என்ற கல்வெட்டு கிடைக்கிறது.இதன்பின்னர் வஞ்சி எனும் பெயர் வழக்கத்திலிருந்து அழிந்துள்ளது. மாறாக முடிவழங்குசோழபுரம் என அழைக்கப்பட்டு அதன் பின்னர் மூன்றாம் குலோத்துங்கன் காலத்திலிருந்து கருவூர் என்ற பெயரே நிலைத்துவிட்டது.

புகளூர் தமிழி கல்வெட்டில்" கருஊர்" 

 இரண்டாம் நடுகல் 

முதல் நடுகல் 

இனாம் குளத்தூர் நினைவுத்தூண்கள்

இனாம் குளத்தூர் நினைவுத்தூண்கள்:

திருச்சி மாவட்டம் இனாம்குளத்தூர் பேருந்து நிலையம் அருகே உள்ள விநாயகர் கோவிலின் முன்பு மூன்று தூண்கள் வரிசையாக நிறுத்தி வைக்கப்பட்டுள்ளது. இதன் தலைப்பகுதி வட்டவடிவில் செதுக்கப்பட்டு, நந்தியுருவம் பொறிக்கப்பட்டுள்ளது.மூன்று தூணிலும் உருவம் ஏதும் இல்லை, முதல் தூணில் உறத்தூர் கூற்றத்து கோநாட்டு நம்பி கிழத்தியார் தலையாய நாட்டின கல் என்றுள்ளது. தலைநாழிய நாட்டின கல் என்றால் இறக்க என பொருள். முதல் தூண் ஒரு பெண்ணுக்காய் எழுப்பப்பட்ட நினைவுத்தூண். இரண்டாம் தூண் கேரளாந்தக வளநாட்டு உறையூர் கூற்த்து களப்பூருடையான் என்பவருக்கு எழுப்பப்பட்ட நினைவுத்தூண். மூன்றாம் தூண் உறத்தூர் கூற்றத்து வடகோநாட்டை சேர்ந்தவருக்கு எழுப்பட்டது. கி.பி10 ம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த நடுகற்கள் இவை. இன்று லைப்பகுதி மட்டுமே வெளியே தெரிகிறது. எழுத்துப்பொறிப்புகள் உள்ளே புதைந்து விட்டது.